Roparun 2017. Wat! Een! Weekend!

Home / Blog / Roparun 2017. Wat! Een! Weekend!
Roparun 2017. Wat! Een! Weekend!

We hebben het geflikt! Met zijn allen zijn we afgelopen maandag op de Coolsingel over de finish gekomen. De 532 kilometers zijn al rennend en fietsend afgelegd. Wat een avontuur! Wat een ervaring! Wat een evenement! Ik kan het met niets vergelijken. Wat ik zeker weet, is dat ik dit weekend mijn hele leven niet meer ga vergeten. Graag wil ik met je delen hoe het was. Ik ben bang dat dit wel eens een heel lang verhaal kan worden. Bereid je voor!


Op zaterdag begon de reis al vroeg. Samen met alle andere Kennemer Runners in het Vriendenteam gingen we op pad richting Mijnsheerenland. Dat betekende om 6.24u de trein in! Konden we meteen wennen aan het lekker vroeg opstaan. Als Vincent er niet was geweest, hadden we die trein direct al gemist. Perron wissel. Zo begon onze reis direct met een pittig sprintje naar het juiste perron. Warming up!

In Mijnsheerenland aangekomen, was alles gereed voor vertrek. De sfeer zat er goed in. De reis naar Parijs in de campers en busjes verliep voorspoedig. Nog even vogelen hoe die internationale tankpassen nou precies werken. Een pasje kan op heel veel verschillende manieren door het apparaat is gebleken.

Maar dan sta je ineens op het startterrein met al die andere teams en hun campers en bussen. Daar werd het ineens heel echt. We gaan dit gewoon doen. Daar stond ik dan naast de startboog die ik al op heel wat foto’s had gezien. Kippenvel! Nog even en dan zou ook ons team daar vertrekken…

Na een paar zenuwachtige uurtjes was het zo ver. Team blauw stond klaar voor de start. Aan Caroline de eer om de eerste kilometers te lopen. Wat een sfeer! Wat een energie! Vrijwilligers van de Roparun maakten er voor elk team wat bijzonders van. Indrukwekkend als je weet dat er honderden teams starten op die dag…

Eén van die vrijwilligers gaf me nog een warme knuffel, omdat ik het zo koud had. Superlief! Wist ik veel dat deze lieve dame Nelli Cooman was, ambassadrice van Stichting Roparun. Ik had haar helemaal niet herkend! Pas de volgende dag toen ik de foto van deze knuffel op onze Facebook pagina zag staan, ontdekte ik dit. Wat een mop!

18.00u, het startschot klonk en daar gingen we! Ik ga je een verslag van de hele race besparen. Daar word je vast niet blij van. Wel ga ik je vertellen wat deze tocht voor mij zo bijzonder heeft gemaakt.

Allereerst de sfeer binnen ons team. Een heel divers, redelijk bij elkaar geraapt clubje mensen, dat elkaar niet allemaal kende, stond er gewoon. Iedereen was er voor elkaar. Ook als het lastig werd, met autopech of omleidingen bijvoorbeeld. We deden het echt samen. Als loper ben ik ontzettend goed verzorgd en gesteund. Heel bijzonder. Samen sta je sterk!

Omdat het geen wedstrijd is, was er alleen vriendelijke competitie tussen de teams. Naarmate we België naderden, kwamen we steeds meer teams tegen op de route. En met aardig wat van deze teams bleef je stuivertje wisselen. Dat stond garant voor een flinke dosis lol samen. Zo sleep je elkaar door deze tocht heen.

De route zelf was echt prachtig op verschillende plekken! Wanneer ren je nou door de Franse akkers met zonsondergang en een regenboog in zicht? Wow!

En dan die mensen langs de weg. Vooral in België en Nederland. Hele dorpen die alles uit de kast halen om de teams aan te moedigen. Van de middag tot de avond, door de nacht heen en in de ochtend. Rode lopers, podia waar je overheen moet rennen en fietsen om applaus in ontvangst te nemen van pleinen vol mensen, cheerleaders, muziek, lichtshows, fakkels, erebogen, burgemeesters die je een hand geven, omroepers die je luidkeels bedanken voor je inzet, kinderen die handjeklap met je willen doen, mensen die drinken, snoep, eten en snacks uitdelen, slingers, ballonnen en iedereen maar roepen hoe goed je bezig bent en hoeveel respect ze voor je hebben. De tranen stonden me regelmatig in de ogen. Ik schiet nu weer vol…

Moe ben je en toch ga je door. En dat lukt. Het ene moment wat beter dan het andere. Ik vond lopen in de donkere uren mentaal zwaar. Ik ben niet zo van het donker. Maar je weet, ook die etappes gaan voorbij.

De zwaarste etappe vond ik etappe 10. Van Bergen op Zoom naar Klaaswaal. De start was ’s ochtends wat chaotisch. Ik had niet echt goed ontbeten en was ook echt niet wakker. Deze etappe bleek de langste van de route te zijn en daar had ik me mentaal niet op voorbereid. Ook mocht ons busje niet meer mee op de route. Run-bike-run dus vanaf dit moment. En dat was ineens een heel ander ritme. Waardoor eten en drinken onderweg er op het begin bij inschoot en dat heb ik gevoeld.

Erwin kon deze etappe niet meelopen vanwege een blessure aan zijn been. Zo rot voor hem! Gelukkig kon hij wel mee op de fiets en ons helpen met fourageren. Zo was hij er toch bij 🙂 Dit betekende wel dat wij meer loop kilometers voor onze kiezen kregen. Pittig!

Toen Vincent ook nog even in leek te gaan storten (te weinig eten en drinken) dacht ik echt, ‘hoe gaan we dit doen? Er lijkt geen einde te komen aan deze etappe’. Samen besloten we rustiger te gaan wisselen. Goed de tijd te nemen om te eten en te drinken en zo kwamen we er weer bovenop. En toen onze teamcaptains ook nog geregeld hadden dat er twee lopers uit team blauw bij ons aan zouden sluiten het laatste stuk, kon ik ineens weer.

De laatste etappe, met alle lopers samen, vloog voorbij. Lopen ging door stijve benen niet meer helemaal soepel, maar je ruikt de finish met zijn allen. Dan ineens sluit er ook nog een man op leeftijd bij me aan die spontaan een heel stuk met me mee rent (maar niet te ver, want dan kreeg hij ruzie met zijn vrouw). Hij vroeg me de oren van het hoofd over de Roparun. Bijzonder!

Dan ben je in Rotterdam en ineens gaat de vaart eruit. Je ziet een ballonnenboog en mensen langs de kant. Mensen in rolstoelen. Mensen met een infuus in hun arm. Mensen met een doek over hun hoofd om hun kale schedel te beschermen. Je komt aan bij Familiehuis Daniel den Hoed. De tranen liepen over mijn wangen wanneer ik deze mensen een hand geef. Dit zijn de mensen waar iedereen op de route het voor doet. Alle leden van alle 322 teams. Voor hen vraag je iedereen die je kent om donaties voor jouw team, zodat Stichting Roparun deze mensen kan helpen. Heel heftig. Alweer zit ik te snotteren.

En dan het besef. Je bent er gewoon bijna! Samen wandelen over de Erasmusbrug waar aan de andere kant de rest van ons team zich bij ons aansluit. Knuffels en zoenen. We hebben het gedaan samen! We hebben de Coolsingel bereikt!

Vervolgens gekkenhuis! Zo veel mensen langs de kant. Muziek! Aanmoedigingen! Applaus! Camera’s! Feest! Dank Karianne dat je er ook stond voor ons! Een hele stoet aan teams bereikt één voor één de finish. Elk team krijgt zijn moment samen met de Roparun vrijwilligers. Een bloem voor iedereen en voor mij een knuffel met de Roparun vogel en… Nelli Cooman. Nu wist ik wel wie ze was.

Na 74 km hardlopen, 62 km fietsen en 8 uur slapen in totaal tijdens dit weekend, begint nu, een paar dagen later, langzaamaan pas echt door te dringen wat er allemaal is gebeurd. Ik kan geen genoeg krijgen van het kijken naar alle filmpjes en foto’s. Ik ben nog lang niet geland. Lieve vriendenteam genootjes, dank voor deze onvergetelijke ervaring. Ik mis jullie nu al!

Iedereen die mij gesteund heeft met aandacht, aanmoedigingen, knuffels, enz. Dank! Dank! Dank! Ze waren hard nodig en zeeeeeer gewaardeerd!

En aan iedereen die op welke manier dan ook een donatie heeft gedaan aan mij en ons team: je bent een held! Voor mij, voor ons team, maar vooral voor de mensen die door jouw donatie geholpen kunnen gaan worden door Stichting Roparun.

Voor nu ga ik vooral nog even nagenieten van deze bijzondere ervaring. Dank je wel voor het lezen van mijn blogs en wie weet tot volgend jaar 😉

Liefs, Suzanne


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist: