Hier komen de zenuwen! Nog 3 weken…

Home / Blog / Hier komen de zenuwen! Nog 3 weken…
Hier komen de zenuwen! Nog 3 weken…

En dan gaat het ineens heel snel! Ben ik voor mijn gevoel de ene dag nog aan het herstellen van de Zestig van Texel, de andere dag razend druk met alle social media activiteiten voor 4 en 5 mei Bevrijdingspop Haarlem en dan krijg ik vandaag ineens een appje dat onze starttijd voor de Roparun in Parijs bekend is. Here we go!!

 

 


Eind april, begin mei is de laatste jaren altijd hectisch voor me. Naast mijn werk vragen alle social media activiteiten voor Bpop veel tijd. Druk, maar superleuk! Elk jaar opnieuw voel ik me ontzettend dankbaar dat ik deel mag uitmaken van het enorme team aan vrijwilligers dat het festival neerzet in de Haarlemmerhout. Ook dit jaar was het weer een topfeest!

Gevolg is dat mijn wereldje die weken erg klein is. Bpop voor en na. Daarmee was de Roparun even heel ver weg uit mijn gedachten. Hardlopen gelukkig niet, dus ook deze weken netjes mijn kilometers gemaakt 😉

Nou werd dit 6 mei direct helemaal rechtgezet. Met toch wel wat slaapgebrek vertrokken we begin van de middag richting Mijnsheerenland voor een teammeeting en een gezamenlijke training. En hop daar ging de focus van Bpop naar de Roparun!

Supergezellig was het! En met de aankondiging van een mooie voorlopige tussenstand van de opbrengst van ons team een heel goed begin van de meeting. Vervolgens met alle lopers van ons team, behalve één geblesseerde, een rondje rennen door de akkers. Dat resulteerde op Strava nog in vragen over waarom we nu juist daar gingen rennen, zo ver uit de buurt van Haarlem. Te grappig!

Teruggekomen en na een heerlijk bord pasta, dat belooft veel goeds voor het eten tijdens het Roparun weekend, gingen we met het hele team op pad. Met zijn allen echt proefdraaien op een etappe die we in het Pinksterweekend ook gaan lopen. Heel nuttig! Prima manier om te checken of iedereen de ins en outs van zijn of haar rol in de smiezen heeft.

Voor mij betekende dat uiteraard hollen. Met al tien kilometer in de benen en een brakkig hoofd, viel me dat helemaal niet tegen. Zal me tijdens de tocht van Parijs naar Rotterdam ook vast gaan gebeuren, hardlopen met een brak hoofd. Extra goede training dus 😉

Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik eigenlijk maar een mazzelaar ben met mijn rol in het team. Ik hoef echt alleen maar te lopen. De rest van het team zorgt voor al het andere. Zij zorgen ervoor dat wij op de been blijven en dat we zijn waar we moeten zijn als er gehold moet worden. Zelfs mijn looptempo geven ze aan. Luxe als je het mij vraagt! Dat maakt meteen glashelder waarom alle leden van het team even belangrijk zijn voor het slagen van onze missie. En niet alleen de zichtbare lopers en fietsers op de route.

Om middernacht was de etappe gelopen. Na een heerlijke kroket en een toiletbezoek bij ontzettend vriendelijke mensen langs de route (waar je al niet blij van kan worden), begon de weg naar huis. Naar mijn bed. Eindelijk!

En toen vanmorgen het bericht van Patrick in de appgroep: ”Dag allemaal, de starttijd is inmiddels bekend…. We starten om 18.00 uur in Parijs!” BAM! Daar waren ze. De zenuwen. De mij welbekende hardloopzenuwen. Over zo’n drie weken gaat het echt gebeuren. Dan loop ik de Roparun. Zin an! Heul veul!!

Dat betekent tegelijkertijd dat ik dus nog maar drie weken heb om geld bij elkaar te verzamelen voor Stichting Roparun. En jullie dus nog maar drie weken hebben om mij en ons gehele team te steunen. Nu doen dus!

Als je nog niet gedoneerd hebt, het kan nog steeds via de Roparun website.

En wat nieuw is, je kunt ons Vriendenteam Roparun nu ook via SMS steunen! Sms ROPARUN(spatie)322 naar 4333 en doneer €3,-. Nu heb je echt geen excuus meer 😉 Mijn en onze dank is groot! Wat zeg ik ENORM!

 


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist: