Author: Suzanne Wartenbergh

Home / Articles posted by Suzanne Wartenbergh
Roparun 2017. Wat! Een! Weekend!

Roparun 2017. Wat! Een! Weekend!

We hebben het geflikt! Met zijn allen zijn we afgelopen maandag op de Coolsingel over de finish gekomen. De 532 kilometers zijn al rennend en fietsend afgelegd. Wat een avontuur! Wat een ervaring! Wat een evenement! Ik kan het met niets vergelijken. Wat ik zeker weet, is dat ik dit weekend mijn hele leven niet meer ga vergeten. Graag wil ik met je delen hoe het was. Ik ben bang dat dit wel eens een heel lang verhaal kan worden. Bereid je voor!


Op zaterdag begon de reis al vroeg. Samen met alle andere Kennemer Runners in het Vriendenteam gingen we op pad richting Mijnsheerenland. Dat betekende om 6.24u de trein in! Konden we meteen wennen aan het lekker vroeg opstaan. Als Vincent er niet was geweest, hadden we die trein direct al gemist. Perron wissel. Zo begon onze reis direct met een pittig sprintje naar het juiste perron. Warming up!

In Mijnsheerenland aangekomen, was alles gereed voor vertrek. De sfeer zat er goed in. De reis naar Parijs in de campers en busjes verliep voorspoedig. Nog even vogelen hoe die internationale tankpassen nou precies werken. Een pasje kan op heel veel verschillende manieren door het apparaat is gebleken.

Maar dan sta je ineens op het startterrein met al die andere teams en hun campers en bussen. Daar werd het ineens heel echt. We gaan dit gewoon doen. Daar stond ik dan naast de startboog die ik al op heel wat foto’s had gezien. Kippenvel! Nog even en dan zou ook ons team daar vertrekken…

Na een paar zenuwachtige uurtjes was het zo ver. Team blauw stond klaar voor de start. Aan Caroline de eer om de eerste kilometers te lopen. Wat een sfeer! Wat een energie! Vrijwilligers van de Roparun maakten er voor elk team wat bijzonders van. Indrukwekkend als je weet dat er honderden teams starten op die dag…

Eén van die vrijwilligers gaf me nog een warme knuffel, omdat ik het zo koud had. Superlief! Wist ik veel dat deze lieve dame Nelli Cooman was, ambassadrice van Stichting Roparun. Ik had haar helemaal niet herkend! Pas de volgende dag toen ik de foto van deze knuffel op onze Facebook pagina zag staan, ontdekte ik dit. Wat een mop!

18.00u, het startschot klonk en daar gingen we! Ik ga je een verslag van de hele race besparen. Daar word je vast niet blij van. Wel ga ik je vertellen wat deze tocht voor mij zo bijzonder heeft gemaakt.

Allereerst de sfeer binnen ons team. Een heel divers, redelijk bij elkaar geraapt clubje mensen, dat elkaar niet allemaal kende, stond er gewoon. Iedereen was er voor elkaar. Ook als het lastig werd, met autopech of omleidingen bijvoorbeeld. We deden het echt samen. Als loper ben ik ontzettend goed verzorgd en gesteund. Heel bijzonder. Samen sta je sterk!

Omdat het geen wedstrijd is, was er alleen vriendelijke competitie tussen de teams. Naarmate we België naderden, kwamen we steeds meer teams tegen op de route. En met aardig wat van deze teams bleef je stuivertje wisselen. Dat stond garant voor een flinke dosis lol samen. Zo sleep je elkaar door deze tocht heen.

De route zelf was echt prachtig op verschillende plekken! Wanneer ren je nou door de Franse akkers met zonsondergang en een regenboog in zicht? Wow!

En dan die mensen langs de weg. Vooral in België en Nederland. Hele dorpen die alles uit de kast halen om de teams aan te moedigen. Van de middag tot de avond, door de nacht heen en in de ochtend. Rode lopers, podia waar je overheen moet rennen en fietsen om applaus in ontvangst te nemen van pleinen vol mensen, cheerleaders, muziek, lichtshows, fakkels, erebogen, burgemeesters die je een hand geven, omroepers die je luidkeels bedanken voor je inzet, kinderen die handjeklap met je willen doen, mensen die drinken, snoep, eten en snacks uitdelen, slingers, ballonnen en iedereen maar roepen hoe goed je bezig bent en hoeveel respect ze voor je hebben. De tranen stonden me regelmatig in de ogen. Ik schiet nu weer vol…

Moe ben je en toch ga je door. En dat lukt. Het ene moment wat beter dan het andere. Ik vond lopen in de donkere uren mentaal zwaar. Ik ben niet zo van het donker. Maar je weet, ook die etappes gaan voorbij.

De zwaarste etappe vond ik etappe 10. Van Bergen op Zoom naar Klaaswaal. De start was ’s ochtends wat chaotisch. Ik had niet echt goed ontbeten en was ook echt niet wakker. Deze etappe bleek de langste van de route te zijn en daar had ik me mentaal niet op voorbereid. Ook mocht ons busje niet meer mee op de route. Run-bike-run dus vanaf dit moment. En dat was ineens een heel ander ritme. Waardoor eten en drinken onderweg er op het begin bij inschoot en dat heb ik gevoeld.

Erwin kon deze etappe niet meelopen vanwege een blessure aan zijn been. Zo rot voor hem! Gelukkig kon hij wel mee op de fiets en ons helpen met fourageren. Zo was hij er toch bij 🙂 Dit betekende wel dat wij meer loop kilometers voor onze kiezen kregen. Pittig!

Toen Vincent ook nog even in leek te gaan storten (te weinig eten en drinken) dacht ik echt, ‘hoe gaan we dit doen? Er lijkt geen einde te komen aan deze etappe’. Samen besloten we rustiger te gaan wisselen. Goed de tijd te nemen om te eten en te drinken en zo kwamen we er weer bovenop. En toen onze teamcaptains ook nog geregeld hadden dat er twee lopers uit team blauw bij ons aan zouden sluiten het laatste stuk, kon ik ineens weer.

De laatste etappe, met alle lopers samen, vloog voorbij. Lopen ging door stijve benen niet meer helemaal soepel, maar je ruikt de finish met zijn allen. Dan ineens sluit er ook nog een man op leeftijd bij me aan die spontaan een heel stuk met me mee rent (maar niet te ver, want dan kreeg hij ruzie met zijn vrouw). Hij vroeg me de oren van het hoofd over de Roparun. Bijzonder!

Dan ben je in Rotterdam en ineens gaat de vaart eruit. Je ziet een ballonnenboog en mensen langs de kant. Mensen in rolstoelen. Mensen met een infuus in hun arm. Mensen met een doek over hun hoofd om hun kale schedel te beschermen. Je komt aan bij Familiehuis Daniel den Hoed. De tranen liepen over mijn wangen wanneer ik deze mensen een hand geef. Dit zijn de mensen waar iedereen op de route het voor doet. Alle leden van alle 322 teams. Voor hen vraag je iedereen die je kent om donaties voor jouw team, zodat Stichting Roparun deze mensen kan helpen. Heel heftig. Alweer zit ik te snotteren.

En dan het besef. Je bent er gewoon bijna! Samen wandelen over de Erasmusbrug waar aan de andere kant de rest van ons team zich bij ons aansluit. Knuffels en zoenen. We hebben het gedaan samen! We hebben de Coolsingel bereikt!

Vervolgens gekkenhuis! Zo veel mensen langs de kant. Muziek! Aanmoedigingen! Applaus! Camera’s! Feest! Dank Karianne dat je er ook stond voor ons! Een hele stoet aan teams bereikt één voor één de finish. Elk team krijgt zijn moment samen met de Roparun vrijwilligers. Een bloem voor iedereen en voor mij een knuffel met de Roparun vogel en… Nelli Cooman. Nu wist ik wel wie ze was.

Na 74 km hardlopen, 62 km fietsen en 8 uur slapen in totaal tijdens dit weekend, begint nu, een paar dagen later, langzaamaan pas echt door te dringen wat er allemaal is gebeurd. Ik kan geen genoeg krijgen van het kijken naar alle filmpjes en foto’s. Ik ben nog lang niet geland. Lieve vriendenteam genootjes, dank voor deze onvergetelijke ervaring. Ik mis jullie nu al!

Iedereen die mij gesteund heeft met aandacht, aanmoedigingen, knuffels, enz. Dank! Dank! Dank! Ze waren hard nodig en zeeeeeer gewaardeerd!

En aan iedereen die op welke manier dan ook een donatie heeft gedaan aan mij en ons team: je bent een held! Voor mij, voor ons team, maar vooral voor de mensen die door jouw donatie geholpen kunnen gaan worden door Stichting Roparun.

Voor nu ga ik vooral nog even nagenieten van deze bijzondere ervaring. Dank je wel voor het lezen van mijn blogs en wie weet tot volgend jaar 😉

Liefs, Suzanne


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist:

Het is zo ver! Komend weekend ga ik de Roparun lopen!

Het is zo ver! Komend weekend ga ik de Roparun lopen!

Onwerkelijk voelt het. Ik kan me er nauwelijks een voorstelling van maken, maar het is toch echt zo. Dit weekend gaat het gebeuren! Zaterdagavond om 18.00u start in Parijs ons Roparun avontuur. De mij wel bekende en gezonde loopzenuwen zijn de hele week al aanwezig. Focussen op andere dingen dan de Roparun is steeds lastiger. Met andere woorden, ik ben er klaar voor!!

 


De dagen van de laatste voorbereidingen zijn aangebroken. Toch nog even tubes, een startnummerband, een extra sportbeha en een gele bril om ’s nachts mee te lopen gekocht. Heel charmant staat ie, maar ik ga Tim op zijn woord geloven, dat het echt fijner loopt ’s nachts.  Zeker in Frankrijk waar de wegen niet verlicht zijn.

Ook de definitieve teamsamenstelling is bekend. Helaas kunnen twee van onze oorspronkelijk lopers als gevolg van een blessure niet meelopen. Zo ontzettend jammer! Wel leuk dat er nu op het laatste moment nog een KennemerRunner is aangehaakt. Vincent, die samen met Caroline en mij ook de Zestig van Texel heeft gelopen. En helemaal leuk dat hij in ons gele team terecht is gekomen.

Jep, ons team is opgesplitst in twee sub-teams. Team Geel en Team Blauw. Teams met vier lopers, twee fietsers, een chauffeur en een navigator. Samen met Walt zit ik in team geel en gaan we de even genummerde etappes lopen. Van de KennemerRunners in ons vriendenteam zit alleen Caroline in team blauw. Ik ga je missen loopmaatje 😉 Maar de laatste etappe doen we gewoon met zijn allen gelukkig!

De enige uitdaging nu is inpakken. Wat ga ik meenemen? Eigenlijk vooral wat ga ik niet meenemen. Opdracht is neem een kleine tas mee. Das stiekem een hele uitdaging. Ach ja, behalve loopspullen en een slaapzak hoeft er ook niets mee!

Ik merk terwijl ik dit schrijf dat de zenuwen echt door mijn buik gieren. Maakt het produceren van deze blog niet makkelijker, kan ik je zeggen 😉 Maar eigenlijk heb ik ook niet heel veel meer te vertellen. De kilometers zitten in de benen (zo’n 1000 stuks tot nu toe dit jaar). De mindset is er. We gaan het gewoon doen met zijn allen dit weekend. Wat ik al zei, ik ben er klaar voor!

Als je het leuk vindt, kun je onze vorderingen en belevenissen dit weekend volgen op onze website en onze social media kanalen. Gijs gaat er tijdens de tocht voor zorgen dat er regelmatig updates verschijnen. En wie weet lukt het me zelf ook wel om hier een daar een statusupdate te doen.

Rest mij nog één ding. Ik wil alvast iedereen bedanken die ons team op wat voor manier dan ook gesteund en gesponsord heeft of dat nog gaat doen. Ja, je leest het goed. Doneren kan nog steeds via de Roparun website. Dus grijp die kans en steun ons team op deze laatste dagen voor de tocht!!

Want het is een mooi avontuur die Roparun, maar daar doen we het uiteindelijk niet voor. We lopen, fietsen, koken, masseren, sjouwen, verzorgen, chaufferen, coördineren en navigeren met een rede. Geld ophalen voor Stichting Roparun. En liefst zo veel mogelijk! Dus dank voor je donatie en als we terug zijn, laat ik je uiteraard weten hoe ik het Roparun weekend heb beleefd. Wish me luck!


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist:

Hier komen de zenuwen! Nog 3 weken…

Hier komen de zenuwen! Nog 3 weken…

En dan gaat het ineens heel snel! Ben ik voor mijn gevoel de ene dag nog aan het herstellen van de Zestig van Texel, de andere dag razend druk met alle social media activiteiten voor 4 en 5 mei Bevrijdingspop Haarlem en dan krijg ik vandaag ineens een appje dat onze starttijd voor de Roparun in Parijs bekend is. Here we go!!

 

 


Eind april, begin mei is de laatste jaren altijd hectisch voor me. Naast mijn werk vragen alle social media activiteiten voor Bpop veel tijd. Druk, maar superleuk! Elk jaar opnieuw voel ik me ontzettend dankbaar dat ik deel mag uitmaken van het enorme team aan vrijwilligers dat het festival neerzet in de Haarlemmerhout. Ook dit jaar was het weer een topfeest!

Gevolg is dat mijn wereldje die weken erg klein is. Bpop voor en na. Daarmee was de Roparun even heel ver weg uit mijn gedachten. Hardlopen gelukkig niet, dus ook deze weken netjes mijn kilometers gemaakt 😉

Nou werd dit 6 mei direct helemaal rechtgezet. Met toch wel wat slaapgebrek vertrokken we begin van de middag richting Mijnsheerenland voor een teammeeting en een gezamenlijke training. En hop daar ging de focus van Bpop naar de Roparun!

Supergezellig was het! En met de aankondiging van een mooie voorlopige tussenstand van de opbrengst van ons team een heel goed begin van de meeting. Vervolgens met alle lopers van ons team, behalve één geblesseerde, een rondje rennen door de akkers. Dat resulteerde op Strava nog in vragen over waarom we nu juist daar gingen rennen, zo ver uit de buurt van Haarlem. Te grappig!

Teruggekomen en na een heerlijk bord pasta, dat belooft veel goeds voor het eten tijdens het Roparun weekend, gingen we met het hele team op pad. Met zijn allen echt proefdraaien op een etappe die we in het Pinksterweekend ook gaan lopen. Heel nuttig! Prima manier om te checken of iedereen de ins en outs van zijn of haar rol in de smiezen heeft.

Voor mij betekende dat uiteraard hollen. Met al tien kilometer in de benen en een brakkig hoofd, viel me dat helemaal niet tegen. Zal me tijdens de tocht van Parijs naar Rotterdam ook vast gaan gebeuren, hardlopen met een brak hoofd. Extra goede training dus 😉

Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik eigenlijk maar een mazzelaar ben met mijn rol in het team. Ik hoef echt alleen maar te lopen. De rest van het team zorgt voor al het andere. Zij zorgen ervoor dat wij op de been blijven en dat we zijn waar we moeten zijn als er gehold moet worden. Zelfs mijn looptempo geven ze aan. Luxe als je het mij vraagt! Dat maakt meteen glashelder waarom alle leden van het team even belangrijk zijn voor het slagen van onze missie. En niet alleen de zichtbare lopers en fietsers op de route.

Om middernacht was de etappe gelopen. Na een heerlijke kroket en een toiletbezoek bij ontzettend vriendelijke mensen langs de route (waar je al niet blij van kan worden), begon de weg naar huis. Naar mijn bed. Eindelijk!

En toen vanmorgen het bericht van Patrick in de appgroep: ”Dag allemaal, de starttijd is inmiddels bekend…. We starten om 18.00 uur in Parijs!” BAM! Daar waren ze. De zenuwen. De mij welbekende hardloopzenuwen. Over zo’n drie weken gaat het echt gebeuren. Dan loop ik de Roparun. Zin an! Heul veul!!

Dat betekent tegelijkertijd dat ik dus nog maar drie weken heb om geld bij elkaar te verzamelen voor Stichting Roparun. En jullie dus nog maar drie weken hebben om mij en ons gehele team te steunen. Nu doen dus!

Als je nog niet gedoneerd hebt, het kan nog steeds via de Roparun website.

En wat nieuw is, je kunt ons Vriendenteam Roparun nu ook via SMS steunen! Sms ROPARUN(spatie)322 naar 4333 en doneer €3,-. Nu heb je echt geen excuus meer 😉 Mijn en onze dank is groot! Wat zeg ik ENORM!

 


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist:

Het is gelukt! De Zestig van Texel zit in de benen!!

Het is gelukt! De Zestig van Texel zit in de benen!!

Het is al weer vier dagen geleden dat ik toch wel behoorlijk zenuwachtig aan de start stond voor de Zestig van Texel. Samen met mijn Roparunmaatje Caroline en onze KennemerRunner vriendjes Herco en Vincent. ‘Waar ben ik aan begonnen’, hoor ik mezelf nog denken. Maar nu, vier dagen later, kan ik zeggen dat ik het gewoon geflikt heb. Ik heb 60 kilometer gerend. Dat dat kan! Dat ik dat kan!

Ik ben geloof ik nog niet helemaal geland. Best een bizarre ervaring bijna 6,5 uur aan één stuk hardlopen. Ik zal je proberen uit te leggen hoe het was om dat rondje Texel te lopen.

Dagen van tevoren was ik al bezig met het weerbericht. Dat zag er niet al te best uit. Veel wind en ook nog regen. Op de dag zelf leek dat echter mee te vallen. Toen ik opstond, was de lucht vooral blauw en de wind viel ook wel mee. Mijn hoest was niet weg, maar ik wist dat die me niet in de weg zou gaan zitten.

Omdat de start pas om 10.35u was, had ik helaas ’s ochtends alle tijd om nog even goed nerveus te worden. Ontbijt en drinken met enige moeite naar binnen gewerkt. De zenuwen zaten in de weg. Maar ik dacht die brandstof ga ik ZO hard nodig hebben. Ik moet eten.

Eindelijk was het zo ver en konden we afreizen richting de start. Daar keek ik naar uit, want ik weet dat zodra ik eenmaal aan het lopen ben, ik die vreselijke zenuwen meteen kwijt ben. En dat was ook nu het geval. In het startvak gierden de zenuwen nog door mijn lijf, maar zodra ik in beweging kwam, was het over.

We hadden afgesproken om vooral allemaal ons eigen tempo te lopen. Dat betekende dat ik iedereen al snel uit het oog verloren was. Geen probleem. Je moet het toch zelf doen. De eerste 5 km ging prima. Lekker rustig, nauwelijks wind, zonnetje. Heerlijk om erin te komen. En toen kwam het eerste stuk strand…

Dat was pittig. Het was een flink stuk tot aan de vloedlijn, waar we maar een smal strookje ‘hard’ zand konden vinden om op te lopen. En de wind. Dat was geen pretje. Herinneringen aan Scheveningen-Zandvoort popten op. Alsjeblieft niet dacht ik. Het werd nog erger bleek…

Gelukkig kon ik redelijk in een groep blijven lopen, zodat ik wat minder wind ving en het einde van het eerste stuk strand kwam in zicht. Joehoe! Een relaxt stuk bos in. Weg wind en heel veel gezelligheid. We liepen door het estafette wisselpunt van de 15 km. Zo fijn altijd, mensen die je aanmoedigen! En daar was ook Walter. Hij kon zijn eerste stukje met me meefietsen. Gezellig! Maar toen moesten we het strand weer op…

Wat een drama. Nog minder ‘hard’ zand. Minder lopers om mee in een groep te lopen en meer wind. En hagel! Dat deed echt zeer. Gelukkig duurde het maar een paar minuten en was strandstuk twee aanzienlijk korter dan stuk één. Maar toen had ik het ook echt wel gehad met strandlopen!

Een mooi stuk natuur volgde en weer KennemerRunner supporters langs de kant. Super! Bij kilometer 27 kon Walter echt aanhaken. Mijn persoonlijke coach en verzorger. Superfijn! Dat scheelt heel wat gesjouw met drinken en eten. En fijn als je iemand bij je hebt waar je af en toe ongegeneerd tegen mag foeteren als je weer baalt van de wind. Want die bleef tot het keerpunt bij kilometer 35 lekker tegen zitten.

Maar als je dan over de helft bent, ineens de wind in de rug krijgt en de zon op je toet, dan voelt het direct anders. De lange dijk terug naar het zuiden volgde. Saai misschien, maar ik kan enorm genieten van de zee en dat deed ik dus ook. En al die lammetjes op het gras. Welkome afleiding.

Toen werd het gewoon verstand op nul en kilometers vreten. Van 5 kilometer bord naar 5 kilometer bord. Mijn energie niveau bleef mooi op pijl. Ik kon gelukkig goed blijven drinken en eten. Mijn maag hield het prima. Bij kilometer 43 begon ik langzaam last te krijgen van irritatie aan een peesje bij mijn knie. Balen!

Dat betekende dat ik vanaf dat moment om de zoveel kilometer steeds een paar honderd meter moest wandelen. Ik was veel te bang dat als ik door zou rennen, ik iets zou forceren en helemaal niet meer bij de finish zou komen. Gelukkig ging dat goed. Ik baalde er enorm van, want ik had energie genoeg om gewoon te rennen. Maar het was niet anders.

En toen kwam daar het laatste 5 km bord in zicht. Nog maar 5 kilometer naar de finish. Dat is toch niks? Dat is nog minder dan mijn eigen kortste hardlooprondje thuis. Nog maar 4 km, nog maar 3. Bam! De wind nog even vol op onze neus en een heerlijk ‘heuveltje’ waar we omhoog moesten. Maar ook het 2 km bord kwam in zicht. Het gaat gewoon lukken! Onder de 6,5 uur. Ondanks mijn knie!

Dan het moment dat je de speaker van de finish hoort. Dat het eerste publiek weer langs de kant staat en dat je weet dat je het geflikt hebt. Roepende KennemerRunners. Walt die de wielerbaan op moest met zijn fiets en me na al die kilometers alleen over de finish moet laten gaan. Applaus, de fotograaf en de finishlijn. IK BEN ER! 6 uur 23 minuten en 46 seconden.

Ik vind het nog steeds bizar! Caroline en Vincent waren al binnen en Herco bleek te zijn uitgestapt. Geen medaille. Dat hoort er bij de Zestig van Texel niet bij. Maar dat maakt allemaal niet uit. Het is gewoon gelukt!

En dan nu op naar het eerstvolgende doel: de Roparun! Nog maar 6 weken! De kilometers zitten wel in de benen. Herstellen en wat ‘kortere’ trainingen de komende weken. Ik heb nog niet hardgelopen na Texel, maar het begint al weer te kriebelen. Gelukkig heb ik geen spierpijn gehad en voelt mijn pees ook weer helemaal ok. Zo meteen trek ik mijn hardloopschoenen aan voor een klein, rustig rondje. Even voelen hoe het met de benen is. En in gedachten nagenieten van mijn Texel’s avontuur 🙂


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist:

Hardloopavond en ik zit thuis op de bank…

Hardloopavond en ik zit thuis op de bank…

Dinsdagavond, trainingsavond van de KennemerRunners. Mijn hardloopgroeppie. Maar vandaag hol ik niet mee met mijn hardloopmaatjes. Ik zit thuis op de bank te blaffen, bij gebrek aan een beter woord. Snotverkouden. Dat is de vierde keer sinds november. Met minder dan drie weken te gaan tot de zestig van Texel is herstel nu prioriteit nummer één. Die hoest moet verdwijnen. Gelukkig zitten de kilometers in de benen. Dat is de afgelopen weken wel gebleken. Hoe ik dat zo zeker weet? Nou hierdoor!

Wat loopstatistiekjes. Inmiddels heb ik dit jaar 563 km hardgelopen. Dat is me nog niet eerder gelukt. Zo veel kilometers in minder dan drie maanden. De afgelopen weken waren dat gemiddeld 63 km per week.  Dat wil wel als je in een week drie keer een halve marathon afstand loopt. Een paar noemenswaardige tochten van de afgelopen weken.

Scheveningen-Zandvoort strandmarathon

Als eerste de Scheveningen-Zandvoort strandmarathon. Samen met drie vriendenteam loopgenoten, Caroline, Tim en Walter, en natuurlijk fietsgenote Manon. Ter ere van de 10e editie was de ‘reverse edition’ in het leven geroepen. Leuk! Zeker als je weet dat de gemiddelde windrichting op het strand zuidwest is. Pal tegen dus, als je van Zandvoort naar Scheveningen rent. En dat hebben we geweten! Continue, echt continue, windkracht 6 recht op onze snuiten! Bikkelen! Dat is wat we als team hebben gedaan. Daarmee toch maar even mooi als eerste team binnengekomen. Het prijzengeld gaat uiteraard in de Roparun pot!

 

Ultraloop

En afgelopen zaterdag. Mijn 50 kilometer training voor de zestig van Texel samen met vriendenteam loopgenoot Caroline en KennemerRunner loopmaatje Vincent. Zo ver had ik nog nooit eerder aan een stuk hardgelopen. Mijn eerste ultraloop. En die begon niet top. Ik heb me vanaf de eerste stap niet fit gevoeld. De hoest zat toen al in de weg. Vertrokken met het idee, ik zie wel waar het schip strand. God zij dank strandde dat schip gewoon thuis nadat de 50 kilometers erop zaten. Het was gewoon gelukt! Bizar eigenlijk als ik me bedenk hoe ik me voelde. Dat geeft me wel het vertrouwen dat, als ik me fit voel op tweede paasdag, die 60 kilometer op Texel goed moet gaan komen.

 

Benefietdiner

Als kers op de taart hadden we die avond ook ons benefietdiner. Hoestend en proestend in de auto gestapt naar Soest en met wat hot coldrexjes de avond doorgekomen. Mijn eerste kilometers gemaakt in de bediening. Het is me gelukt zonder te strompelen of servies te breken 😉 Wat een top avond! Meer dan 10.000 euro opgehaald voor Stichting Roparun! Dank aan iedereen die er was en aan deze avond heeft bijgedragen!!

Dan is nu de tijd van taperen voor Texel aangebroken. Minder lopen dus en heel veel vitamine C in mijn geval. Ken je wondermiddeltjes tegen hoest? Ik houd me aanbevolen!

Busjes

Tijd ook om me bezig te houden met een andere kant van de Roparun, helpen de sponsoring voor ons team rond te krijgen. We zoeken nog busjes. Dat maakt het wisselen van de lopers een stuk gemakkelijker. Zonder busjes zit er niets anders op dan dat we allemaal de hele afstand gaan lopen en fietsen 😉 Nee, zonder flauwekul. We zijn dringend op zoek naar busjes voor tenminste 9 personen (met een trekhaak voor een fietsendrager). Laat het ons weten als je kunt helpen. Je wordt in één klap onze held!

Tot zo ver. Je hoort weer van me na mijn Texel avontuur!

 


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist:

Kilometers maken, en hoe…!

Kilometers maken, en hoe…!

Van Parijs naar Rotterdam hardlopen, is natuurlijk niet een klein stukje. Ook niet als je het met zijn achten mag doen. Dat betekent dat er kilometers in de benen moeten komen. Nou scheelt het dat ik hardlopen leuk vindt, dus dat met die kilometers lukt me wel. De afgelopen weken flink gerend. En zowaar vond ik dat toch niet altijd echt leuk…

Met de longen gaat het gelukkig langzaamaan de goede kant op. Dat betekent dat ik zonder rem weer volop kan hardlopen. En niet alleen kan, ook doe, en soort van moet. Nou is dat geen straf in onze omgeving. De duinen zijn prachtig!

Trail by the Sea

Voor de afwisseling en de kilometers, besloten we met een aantal hardloopgenoten dat we wel eens ergens anders in de duinen konden gaan rennen. Een marathonafstand lopen stond op de planning. Als trainingsloop. Vooral met het oog op de Zestig van Texel. Vol enthousiasme schreef ook ik me daarom in voor Trail by the Sea, de hele marathon, in Zeeland. Geen idee wat me te wachten stond. Dat was misschien maar goed ook.

Op de dag dat het moest gaan gebeuren, wist ik inmiddels wel dat het niet het lichtste parcours zou zijn. Zeg maar gerust een heel zwaar parcours. Ik was daarom aardig nerveus. Tegelijkertijd dacht ik, ik ben het gewend om in de duinen te lopen, dus het zal wel los lopen. Nou, het liep wel, maar niet helemaal los…

Of juist heel los. Wat een hoop los, mul zand! Wat een oneindige hoeveelheid (stijle) klimmetjes! En afdalingen! Niet in een ritme te komen. Conditioneel ging het wel, maar mijn benen. Loodzwaar waren ze. Het was met recht mijn zwaarste loop ooit. Ik geloof niet dat ik eerder zo blij ben geweest de finish te zien. Deze telde echt voor anderhalf! Maar hij is in de pocket. Een mooie tocht. En ik ben een mooi roze hardloopshirt rijker. Degene die me een beetje kennen, zullen weten hoe ontzettend blij ik daarmee ben 😉

   

Pop-up Fun Run

De week erna, maar wat rustiger aan gedaan met de kilometers. Want precies een week na de trail mocht ik weer in het zand hollen. En wel bij de eerste editie van onze eigen Pop-up Fun Run op het Zandvoortse strand. Geld inzamelen voor Stichting Roparun! De opkomst was net ff magerder dan we hadden gehoopt, maar het enthousiasme van de lopers was er niet minder om. Toch een mooi bedrag bij elkaar gelopen met zijn allen. En het was een goede repetitie voor een volgende editie. Die gaat er zeker komen! Je bent vast uitgenodigd!

De komende weken is het op naar nog meer kilometers. Op 19 maart doen we als vriendenteam in estafette mee aan de Scheveningen-Zandvoort marathon. Nog meer zand gelukkig… En op 25 maart staat er een 50km tocht op het programma. Dat wordt voor mij ‘een eerste keer’.  Ik ben heel benieuwd hoe ik dat ga beleven/overleven. Ik houd je op de hoogte.

Benefietdiner

En daarna de beentjes de lucht in. Niks ervan! Want diezelfde avond, 25 maart, ga ik aan de bak bij ons benefietdiner. Plakken we er gewoon nog wat extra kilometers aan in de bediening van onze gasten. Voordat ik het vergeet, er zijn nog tafelplaatsen beschikbaar voor dit diner. Dat wil je niet missen! Al is het maar om mij te kunnen zien strompelen 😉 En… je kans te grijpen om oud top-schaatser Jochem Uytdehaage te ontmoeten! Bestel dus snel je kaarten via onze website, dan zie ik je daar. Misschien wel gewoon zo fit als een hoentje. Tot dan!


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist:

De Roparun schoenen zijn ingewijd!

De Roparun schoenen zijn ingewijd!

En dan ineens is het half februari. Nog een goede 3,5 maand totdat het allemaal gaat gebeuren. Klinkt ineens best dichtbij. Slik… Nee hoor! Heb er juist ontzettend veel zin in! Ik zit volop in de voorbereidingen. Op alle fronten: geld ophalen en kilometers trainen.

Om met dat laatste te beginnen: hardlopen. Wat statistiekjes over de afgelopen weken. Ik ren nu zo’n 50-60 km per week. Dat gaat prima. Ook de 36km tocht van een paar zondagen geleden bleek geen enkel probleem. Heerlijk! Totaal heb ik dit jaar tot nu toe 244 km gelopen.

Ook met de kilometers op mijn nieuwe schoenen gaat het goed. Dé schoenen! Hèt paar waarop ik zeer waarschijnlijk de Roparun ga lopen. Ze zijn goed ingewijd met tot op de dag vandaag 131 km in de zolen. Maf idee dat het op dit paar schoenen gaat gebeuren!

Nu moet je weten dat ik deze kilometers en lange afstanden eigenlijk aan het maken ben, omdat ik meedoe met de zestig van Texel. Dat ‘was’ mijn uitdaging voor 2017. Niet proberen harder te lopen, maar langer. En 60 km is aanzienlijk langer dan de ruim 42 km van de marathon. Tja, en nu voelt dat als een bijkomstigheid. Hoe bizar! Die 60 is nu ook ‘maar’ een voorbereiding op de Roparun. Zo voelt dat tenminste. In de praktijk zal het wel anders zijn 😉

Wat ietwat roet in het eten gooit is een hardnekkige verkoudheid. Die blijft steeds opnieuw de kop opsteken. Begin januari kon ik al 1,5 week niet lopen. En ook afgelopen week heb ik looprust gehouden. Dat is niet mijn sterkste kant kan ik je zeggen. Toch een beetje loopverslaafd 😉 Ach ja, heb je tijd voor andere dingen.

Dingen die ook belangrijk zijn. Misschien nog wel belangrijker! Zo veel mogelijk geld ophalen voor Stichting Roparun bijvoorbeeld. Als we geconnect zijn op LinkedIn heb je mijn ‘brutale’ bericht vast al voorbij zien komen. Mijn bericht met de vraag om jouw hulp. Hulp aan ons team en daarmee aan Stichting Roparun. Kan ik in deze blog natuurlijk niet achterblijven 😉

We hebben jouw hulp nodig. Knetterhard! Hoe jij ons kan helpen? Nou zo:

  1. Sponsor ons team en onze prestatie!
  2. Koop loten voor de Roparun Loterij, waarmee je kans maakt op mooie prijzen, zoals een Mercedes-Benz PWA180 en vakantiereizen.
  3. Help ons met materialen. Zo zijn we nog op zoek naar een camper, busjes voor tenminste 9 personen, portofoons, Garmins navigatie, noem maar op.
  4. Kom naar ons benefietdiner op 25 maart in ‘De Soester Duinen’. Dat wordt een avond om niet te missen!
  5. Stel prijzen beschikbaar voor de veiling die we tijdens het benefietdiner organiseren. Denk aan hotelovernachtingen, een ritje in een Ferrari, een workshop, enz. Ideeën? Contact ons via info@vriendenteamroparun.nl
  6. Sponsor ons shirt en jouw logo loopt, fietst en rijdt met ons mee van Parijs naar Rotterdam. Interesse? Contact ons via info@vriendenteamroparun.nl

En echt elke cent, elke tros bananen, elke tip naar een sponsor wordt zeer gewaardeerd! We horen graag van je! Hol ik weer verder de komende weken.

 


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist:

En dan ga je ineens de Roparun lopen…

En dan ga je ineens de Roparun lopen…

Meedoen aan de Roparun. Sinds ik ben gegrepen door het hardloopvirus, klinkt dat als iets ver van mijn bed. ‘Dat kan ik toch niet? Dat is voor echt ervaren lopers. Hoe geweldig ik het ook zou vinden om mee te doen, dat gaat me nooit lukken.’

En ineens is alles anders. Begin juni dit jaar doe ik mee aan de Roparun 2017. Als loper!

En wel in het Vriendenteam Roparun, ofwel team 322. Samen met zeven andere lopers gaan we in estafette van Parijs naar Rotterdam hardlopen. Voor het goede doel: Stichting Roparun. Ik kan mijn geluk niet op. Wat ontzettend tof!!

Allereerst vind ik het geweldig om mee te lopen, omdat ik het een enorme sportieve uitdaging vind. Met acht lopers de afstand Parijs-Rotterdam hardlopen. Als dat lukt, wow! Niet te vergelijken met een halve of hele marathon denk ik zo.

Wat deze uitdaging nog mooier maakt, is dat we dit met een heel team doen. Samen. Goed, de acht lopers gaan rennen, hollen, hardlopen en misschien wel strompelen hier en daar. Maar zonder de begeleidende fietsers, de bestuurders van de busjes, de navigatoren, de koks, de fysiotherapeuten, de masseurs en alle andere teamleden die het basiskamp bemensen, kunnen we dat natuurlijk nooit! Een echte teamprestatie dus.

En daarbovenop, we doen dit niet alleen voor de sportieve uitdaging. Deze estafette staat symbool voor iets veel groters. Het symboliseert de strijd die mensen met kanker moeten voeren om elke dag weer door de dag heen te komen. Op hun weg naar hopelijk genezing. Doel van de Roparun is om zoveel mogelijk geld op te halen voor Stichting Roparun, die vervolgens allerlei projecten steunt, die de kwaliteit van leven van mensen met kanker vergroot. Bij leven. Heel mooi vind ik dat.

Nou denk ik dat bijna iedereen in zijn of haar naaste omgeving wel heeft gezien wat deze ziekte kan doen. Voor mij persoonlijk geldt dat ik op mijn 18e heb meegemaakt hoe mijn vader leukemie kreeg. Na een paar maanden, tegen alle verwachtingen in, overleefde hij uiteindelijk de ziekte niet. Als gevolg van een kleine complicatie. Een zwerende teen.

Ik heb gezien hoe zwaar de behandelingen kunnen zijn en hoe belangrijk het is om het leven voor mensen met kanker dragelijker te maken. Natuurlijk is het doen van onderzoek gericht op genezing heel belangrijk voor al deze mensen. Dat geeft hoop op een leven zonder deze ziekte. Maar die (kleine) dingen die elke dag dat iemand ziek is net even mooier, prettiger of minder moeilijk kunnen maken, zijn net zo belangrijk. En dus ren ik graag voor Stichting Roparun. Heel graag! Mijn vader kan ik niet meer helpen, maar zo kan ik misschien wel iets betekenen voor anderen met deze ziekte. Door te doen wat ik kan en tof vind: hardlopen.

Graag neem ik je, als je dat leuk vindt, mee in mijn Roparun avontuur. Via deze blog houd ik je op de hoogte van al mijn ervaringen en voorbereidingen. En wees niet ongerust, als de tijd rijp is, weet ik je ook te vinden voor jouw hulp 😉 Hulp bij het ophalen van zoveel mogelijk geld voor dit ontzettend goede doel!

Tot zover,
Groetjes,
Suzanne

 


Suzanne Wartenbergh

Leeftijd: 41
Rol in team: Loper
Waarom doe je mee aan de Roparun:
Een sportieve uitdaging wordt altijd mooier als je het samen kunt doen. En helemaal wanneer je dit kunt doen voor een doel waar je met je hele hart achter staat. Mijn vader is overleden aan kanker, leukemie, toen ik 18 was. Om op deze manier een steentje te kunnen bijdragen aan de kwaliteit van leven van mensen die getroffen zijn door deze ziekte, voelt als iets terugdoen voor alle mensen die mijn vader hebben geholpen toen hij ziek was. Heel fijn om iets waar je zelf van kunt genieten, hardlopen, te kunnen omzetten in iets waar je anderen mee kunt helpen.

twitter instagram

Steun ons

 

Mijn nummer op de Vriendenteam Playlist: